Bu sessizlik çok ağır geliyor bana
25 gündür bir tane yardım tırı girmedi Gazze’ye.
Ve un olmadığı için fırınlar tümüyle kapandı.
Az önce Gazze’deki kızımız Esma ile görüştüm.
“Ot yiyoruz abla.
Kuyulardan çektiğimiz su ile otları pişiriyoruz.
Ekmek ve başka birşey yok.
İsrail sürekli uçaklar ile kağıt atıyor.
Bulunduğunuz bölgeyi terk edin yazıyor kağıtta.
Nereye gidelim abla?”
Nereye gitsinler?
45 kilometre karelik bir alanda,
etrafı 10 metre beton duvarlar ve üzeri de dikenli teller ile çevrili bir hapishanede nereye gitsinler?..
Çıkış yok.
Giriş yok.
İlaç yok.
Gıda yok.
Ne yapsın bu insanlar?
İki milyon insan gözümüzün önünde açlıktan ölüyor. 😓
Lütfen o bebeklerin sesi olun.
Bu zulmü duyurun dünyaya.
Birgün bir yerde sözü geçen birinin vicdanı sızlar belki,
Belki uluslararası kamuoyu oluşturur.
Senin gücün yetmiyorsa, yeten biri duyana kadar duyurun bu zulmü.
Vallâhi bu vebâli kaldıramayız.
“Paylaşıyorum da ne oluyor sanki.
Zulüm durmuyor ki” demeyin.
İsrail’in istediği de bu zaten.
Herkes sussun istiyor.
Herkes günlük hayatına devam etsin ve Gazze’yi unutsun istiyor.
Susmayın lütfen.
Sessizlik dahi zulümdür.
Safiye Çetinkaya